Volkan

Anatolische herder

 

- een peperkoeken hartje -

 

Als ik een fotoshoot plan, zeker van huisdieren, zoek ik altijd even op voorhand op hoe het ras er precies uitziet. Zo kan ik wat inschatten welke achtergronden ik kan gebruiken en welke specifieke uiterlijke kenmerken dat dier heeft.

Ook bij deze Anatolische herder deed ik dat maar de werkelijkheid was even anders. Volkan bleek een stukje groter te zijn dan ik had verwacht. Hij kon gemakkelijk doorgaan voor een kleine Shetlander. Ik dacht dat ik de inmiddels grootste hond wel al gezien had, niet dus... Gelukkig ben ik niet meer zo bang van honden als vroeger want anders zou dit best een moeilijke shoot geweest zijn.

We gingen een eindje wandelen en het viel me op hoe rustig hij wel mee liep. Geen wild getrek of luid geblaf, het was een erg lieve hond.  Een opvallend kenmerk was dat hij wel kon blijven plassen. Zijn blaasinhoud was fenomenaal 🙂

Van de snijdende ijs wind trok hij zich duidelijk niets aan. Wij daarentegen... Op de terugweg kwamen we nog de poes des huizes tegen die de hele tijd op haar plekje had zitten wachten op de terugkeer van Volkan. Kat en hond, als dat geen vriendschap is.